मनातलं…
नुकतीच आई झालेली ती मुलगी,
शारीरिक थकवा, मानसिक गुंतवणूक, बाळाच्या नव्या जगाची जबाबदारी…
या सगळ्यात हरवलेली होती ती.
मन खूप काही सांगू पाहत होतं,
आणि म्हणून ती माहेरी आली – आपल्या आईकडे,
जिच्या मांडीवर डोकं ठेवलं की
सारा त्रास विसरायला व्हायचं…
पण ह्यावेळी वेगळंच घडलं...
ती आईला आपल्या मनातलं दुःख सांगू पाहत होती,
पण तिच्या आईच्या डोळ्यातसुद्धा काही वेगळंच दुःख दाटलेलं होतं.
आईच्या शब्दांमधील आंतरिक वेदना ऐकून
तिच्या स्वतःच्या शब्दांनीच माघार घेतली…
डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले,
न सांगताही खूप काही बोलून गेले…
पण मन मात्र अजूनही तडफडत होतं –
"काय करावं? कुणाशी बोलावं? कोण समजून घेईल?"
तिनं ठरवलं –
"बस, आता स्वतःलाच सावरणं हाच एक मार्ग आहे."
प्रयत्न सुरू झाले,
दररोज स्वतःला समजावत होती –
"सावर, तू आई झाली आहेस आता..."
पण...
ते ‘सावरणं’ तितकं सोपं नव्हतं.
बाहेर शांत दिसणारं चेहरं,
आतल्या कळांनी ढवळून निघालेलं होतं.
आणि मग एक क्षण आला –
ती फक्त भिंतींना, सायलीच्या फुलांना,
आणि आरशातल्या स्वतःला आपलं मन सांगू लागली…
आई बनणं म्हणजे फक्त बाळाला पाजणं, झोपवणं नव्हे,
तर स्वतःला विसरून, नव्याने जन्म घेणं असतं.
पण स्वतःची काळजी घेणंही तितकंच महत्त्वाचं असतं –
हे तिला हळूहळू समजू लागलं...
"मनातलं" तिने शेवटी स्वतःच ऐकून घेतलं…
THR✨
